All about me

ALL ABOUT ME

Met Wanda kreeg ik 1 nestje met 1 pup... Zimbo! Met hem had ik dadelijk een nauwe band en die wilde ik vooral zo houden. 

Omdat ik ondertussen zelf de instructeurscursus in de hondenschool had gevolgd, en ik daarin had geleerd dat je met beloningen gedrag kon bekrachtigen, ging ik hem op die manier opvoeden, beloningsgericht dus.

Mijn zoektocht naar een positievere manier van trainen was begonnen.

Toen Zimbo ongeveer 1 jaar oud was, stierven onze 2 andere honden door vergiftiging en had ik geen energie meer om naar de hondenschool te gaan om les te geven en zelf te trainen. Na een tijd werd ik echter weer getriggerd om met honden te werken en vond ik een organisatie die een cursus gaf over belonen en sociaal leren, en ging ik op zelfstandige basis lesgeven. Dit voelde een tijdje beter aan, maar er bleef een ontbrekende link...

Zimbo vond ondertussen rust. We gingen wandelen met hem op zijn tempo, lekker ontspannen zonder verwachting, we deden dingen samen die hij leuk vond en anders mocht hij gezellig thuisblijven. 

We genoten steeds meer van mekaar, de band werd nauwer en er was meer wederzijds respect. We begrepen mekaar beter.


Net door deze nauwe band met Zimbo te ervaren nadat ik gestopt was met hem te trainen, kwam mijn beslissing om terug te stoppen met lesgeven. Het totale plaatje klopte niet en er waren nog steeds ontbrekende schakels in de manier waarop ik vanuit beloningen met honden werkte.

Waarom het voor mij niet helemaal klopte was omdat ik zelf aan den lijve in mijn jeugd heb ondervonden dat straffen en belonen niet werkt. Een straf onthield mij niet van leuke (maar minder gehoorzame) dingen opnieuw te doen, en beloningen spoorden mij niet aan om iets wat ik niet leuk vond wel te gaan doen.

In plaats van dat het me sturing gaf, voelde ik mij juist onbegrepen.


Met dit besef zag ik dat honden dit ook zo konden ervaren. Ik zocht naar een manier om met honden om te gaan die meer aansloot bij wat ik echt wilde: wederzijds begrip en respect.

Hallo, ik ben Kristel,


Als kind hadden wij thuis altijd al honden. Ze leefden mee in ons gezin, er werd niets van hen verwacht, we gingen af en toe eens met hen wandelen of samen leuke dingen ondernemen.


Op ongeveer 20 jarige leeftijd kocht ik mijn eerste eigen hond, een Amerikaanse Staffordshire Terriër “Wanda”. Omdat het best sterke honden zijn, werd me aangeraden om met haar naar de hondenschool te gaan. Ik kwam op een hondenschool terecht waar vooral met correcties werd gewerkt. Eigenlijk voelde het niet goed, maar tegen beter weten in bleef ik trouw wekelijks gaan.

Op uitnodiging van een vriendin kwam ik bij Geert de Bolster terecht. Tijdens de eerste les werd alles wat ik ooit dacht te weten over honden “opvoeden” van tafel geveegd. Oude overtuigingen over training en opvoeding moest ik loslaten, het heeft me enorm uit mijn comfortzone gehaald. Maar naarmate we verder gingen in de cursus wist ik: DIT is het. Hier vond ik het ontbrekende stukje in de relatie met honden. 

Ik maakte de definitieve overstap van trainen naar ontspannen samenleven.


Nu weet ik: het gaat niet over trainen maar over begrijpen waarom een bepaald gedrag zich voordoet en over kijken naar de noden van de hond. Iedere hond heeft zijn eigen karakter, zijn sterke eigenschappen en zijn valkuilen, en als we daar rekening mee houden, wordt onze hond een trouwe vriend.


Deze visie werd me nog extra toegeëigend na lezingen en workshops van David Pithie en is een levenswijze geworden. Het geeft mij heel veel voldoening te zien hoe mijn huidige hond Nyssa zich kan ontwikkelen tot een eigen persoonlijkheid en hoe ze duidelijk met ons communiceert zodat we haar behoeften kunnen invullen. Daarom geef ik deze inzichten graag door aan andere mensen.


Ben je ook op zoek naar dat ontbrekende stukje in de relatie met jouw hond, laat me je dan helpen. Maak een afspraak voor een verdiepingsgesprek door een privébericht te sturen.